(Kilkə-2)

Dəhlizin başındakı pəncərənin ağzında dayanıb harda olduğunu, buraya necə, nə vaxt gəlib düşdüyünü düşünürdü; pəncərədən boylanıb aşağı baxdı, başı gicəlləndi: haraydısa, çox qəlbi yer idi. Göy üzü tutulmuşdu, dəhlizdə göz-gözü güclə seçirdi. Dəqiq bilirdi ki, buraya nə lift, nə də pilləkənlə qalxıb; beş addım o yanda liftin, beş addım bu yanda pilləkənin olduğundan da xəbərsiz idi. Kölgə-kölgə adamlar beş addım o yana, beş addım bu yana sürünüb gedirdilər. Tavandan asılmış neon lampaları qatı dumanda işartısı belə güclə sezilən maşın faraları kimi görünürdü. O yan-bu yana sürünən kölgələrdən birinə yanaşdı. "Hardasa gözgörməz bir hündürlükdə adamlar, ya nələrsə uçuşur və bu kölgələr də onlarınkıdı", - fikirləşdi və yanaşdığı kölgədən: